ကဲ….ေဝဒနာ နိေရာဓာလုိက္ပေဟ့ (၁)
ဤစာစုသည္ ပုဂၢလဓိ႒ာန္အားျဖင့္ မည္သူ ့မည္သူကိုမွ်…“မည္သို ့ျဖစ္ေစ၊ မည္သည္ မသင့္၊ မည္သည္ သင့္၏”ဟု ကဲ့ရဲ့၊ ႐ွံဳခ် အေနအားျဖင့္ ရည္ညႊန္းေရးသားသည္ မဟုတ္ပါပဲ ေဝဒနာဖမ္းရန္ အားထုတ္ေနၾကရာတြင္ အနည္းငယ္မွ် ဆုိေစကာမူ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ေစရန္ အလုိ ့ငွာ…တင္သြင္းမိျပန္ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္ မိန္ ့မွာေတာ္မူသည့္ အတို္င္း (တနည္း) က်မ္းဂန္လာ သေဘာယုတၱိအတိုင္း ဟုတ္သည္၊ မဟုတ္သည္ကိုျဖင့္ မိမိ ကုိယ္ပုိင္ ဥာဏ္ျဖင့္ စဥ္းစား ေဝဖန္၍ ခ်ိန္ထိုးေထာက္ဆေစခ်င္ေတာ့၏။
ေဝဒနာပြားမ်ားပံုသည္ နိႆယ်ည္း ဟုတ္မွန္ပါက ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္ မွ်မက ပဋိသမိၻဒါမဂၢႏွင့္ တကြ ေလးမဂ္ ေလးဖုိလ္ရ၍ အာသေဝါတရား ကုန္ခမ္း ရဟႏၱာအျဖစ္သုိ ့ပင္ ေရာက္ေစသည္ျဖစ္ရာ အင္မတန္မွ အက်ိဳးမ်ားေပေတာ့၏။
မဟုတ္ခဲ့ေသာ္ကား..…လုပ္က်ိဳး မနပ္ပါေခ်။
ေအာက္ပါ စာစုအား အထူးသျဖင့္ ေဝဒနာဖမ္းသူမ်ား ရင္းႏွီးေနပါလိမ့္မည္….
ထုိင္ျပီးေတာ့ တရားအားထုတ္၊ ၾကာၾကာထုိင္ေတာ့ ေညာင္းလာ၊ ကိုက္လာ၊ ခဲလာ၊ က်င္လာ၊ နာလာ၊ သည္းမခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာေတာ့၏။
ဆင္းရဲပင္ပန္းလာသည့္ ဒုကၡေဝဒနာ ဖမ္းၾကေလေတာ့၏။
ခါးက ကုိက္၏၊ ေပါင္က ေညာင္း၏၊ ေျခသလံုးက နာ၏၊ ခါးက က်င္၏၊ ဒူးဆစ္က ဘယ့္ႏွယ့္ျဖစ္၏……..
ထိုထိုမ်ားကို လုိက္၍ လုိက္၍ ဖမ္းသည္႐ွိေသာ္ “ေဝဒနာ” ေပၚမေရာက္ “ေရာဂါ” ေပၚသာလွ်င္ ေရာက္သည္ ျဖစ္ေပေတာ့၏။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိသည္ ေမးေသာ္ ေဝဒနာသည္ တျခား၊ ေရာဂါသည္က တျခားပင္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေျဖရန္သာ ရွိ၏။
“ေဝဒနာ” ဟူသည္ အာ႐ံု၏ အရသာေလး(အႏုဘဝန-အရသာ)အား ခံစားကာမွ်သေဘာေလးပင္ ျဖစ္၏။ ( တံ တံ သုခါဒီနံ ဝတၴဳံ အာရမၼဏံ ကတြာ ေဝဒနာဝ ေဝဒယတိ- သေမၼာဟဝိေနာဒနီ အ႒ကထာ၊ ၂၅၂)
“ေရာဂါ” ဟူသည္ကား နာက်င္တတ္တဲ့ သေဘာကို ေခၚပါ၏။ (႐ုဇၨၽတီတိ ေရာေဂါ)
သို ့ေၾကာင့္ “ေဝဒနာ”အား လုိက္ဖမ္းသည္ မျဖစ္ပဲ “ေရာဂါ” ၾကီးကုိ လုိက္၍ လိုက္၍ ရွဳ ့ျခင္းသည္ပင္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေပေတေအာင့္အီးသည္းခံေနခဲ့သည္ရွိေသာ္ က်င့္သားရျခင္းသည္ ျဖစ္၍ ေညာင္းျခင္း၊ ညာျခင္း၊ ကိုက္ျခင္းမ်ား ေပ်ာက္သည္ အျဖစ္သို ့ေရာက္ေခ်ေတာ့၏။
ဤသည္ကိုပင္ ေဝဒနာ နိေရာဓာ အခန္းဆုိက္သည္ဟု ဆုိလာၾကေပေတာ့၏။ ေဝဒနာ ခ်ဳပ္သြားသည္ ဟူ၍ လည္ေကာင္း၊ ေဝဒနာ ေပ်ာက္သြားသည္ ဟူ၍ လည္ေကာင္း ယူဆလာၾက၏။ တစ္ခ်ိဳ ့လည္း “ခ်မ္းသာလုိက္တာ ေျပာမေနနဲ ့” ဟု ဆုိတတ္ၾက၏။
သို ့ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ “ငါ” ေညာင္း၏၊ “ငါ့”ခါး ကိုက္၏၊ ေပါင္ေညာင္း၏၊ ေျခက်င္၏….စသည့္ အေနအားျဖင့္ လိုက္၍ ဖမ္းျခင္းမ်ားသည္ ေဝဒနာ အစစ္ ျမင္သည္ ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါေခ် ဟုသာ….။
သေမၼာဟဝိေနာဒနီအ႒ကထာ၊၂၅၁- သေမၼာဟဝိေနာဒနီအ႒ကထာ သတိပ႒ာနဝိဘဂၤေဝဒနာနိေဒၵသ အဖြင့္
“ေကာ ေဝဒယတိ၊ ကႆ ေဝဒနာ၊ ကိ ံကာရဏာ ေဝဒနာ” မွ
ေကာ ေဝဒယတိ ( ဘယ္သူသည္ ခံစားသနည္း)……
အထက္ပါ အေမးအား ဤသို ့ဖြင့္၏
“ေကာ ေဝဒယတီတိ န ေကာစိ သေတၱာ ဝါ ပုဂၢေလာ ဝါ ေဝဒယတိ”
သေတၱာဝါ (သတၱဝါသည္ လည္ေကာင္း)၊ ပုဂၢေလာဝါ (ပုဂၢိဳလ္သည္ လည္ေကာင္း)၊ ေကာစိ (တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္)၊ န ေဝဒယတိ (မခံစား)။
“န ကႆစိ သတၱႆ ဝါ ပုဂၢလႆ ဝါ ေဝဒနာ”
ကႆစိ( တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ)၊ ပုဂၢေလာ ဝါ(ပုဂၢိဳလ္၏ လည္ေကာင္း)၊ သတၱႆ ဝါ(သတၱဝါ၏ လည္ေကာင္း)၊ ေဝဒနာ( ေဝဒနာသည္)၊ န (မဟုတ္)။
သတၱဝါမ်ား ခံစားျခင္း မဟုတ္၊ ပုဂၢိဳလ္ ခံစားျခင္းမဟုတ္၊ ငါ ခံစားျခင္းမဟုတ္၊ ေယာက်ာ္းမိန္းမ ခံစားျခင္းမဟုတ္၊ နတ္ ခံစားျခင္းမဟုတ္၊ ျဗဟၼာခံစားျခင္းမဟုတ္၊ ေခြး-ဝက္-ၾကက္-ငွက္တို ့ခံစားျခင္းမ်ား မဟုတ္ပါေခ်။….
ဆက္လက္၍ ေဝဒနာသည္ပင္ ငါလည္းမဟုတ္၊ ပုဂၢိဳလ္လည္းမဟုတ္၊ သတၱဝါလည္းမဟုတ္၊ အေကာင္အထည္ အထည္ျဒပ္သဏၭာန္လည္းမဟုတ္၊ အမွဳန္အမြား အေရအဖတ္လည္းမဟုတ္၊ အျဖဴအျပာအဝါလည္းမဟုတ္၊ ေလးေထာင့္သံုးေျမွာင့္လည္းမဟုတ္၊………
ေဝဒနာေခၚသည့္ ေဝဒနာေစတသိက္-ေဝဒနာကၡႏၶာသည္ အ႐ိုးရွင္းဆံုးေျဖရသည္ ရွိေသာ္
“ေဝဒနာေစတသိက္သည္ ေဝဒနာေစတသိက္ပင္” ျဖစ္ေပေတာ့၏။
သူ ့သေဘာ သူေဆာင္တတ္သည့္ သေဘာလကၡဏာ (တနည္း) ေဝဒယိတလကၡဏာ (တနည္း) အႏုဘဝန- ဖႆျဖစ္စဥ္အခါ ေပၚလာသည့္ အာ႐ံု၏ အရသာကို ခံစားတတ္ေသာ သေဘာမွ်သက္သက္ပင္ ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ “ငါ့ဟာ၊ သူ ့ဟာ” ဆုိ၍ မျဖစ္ႏုိင္ပါေခ်။ “အတံုး၊ အလံုး၊ အခဲ” ဆုိ၍ ရွာမရပါေခ်။
“သေဘာ” မွ်သက္သက္သာ ျဖစ္၏။
“ဧဝ႐ူပဥွိ ဇာနနံ သတၱဴပလဒၶိ ံ နပၸဇဟတိ၊ သတၱသညံ န ဥဂါၣေဋတိ၊ ကမၼ႒ာနံ ဝါ သတိပ႒ာနဘာဝနာ စ န ေဟာတိ” (သေမၼာဟဝိေနာဒနီအ႒ကထာ၊ ၂၅၁)
ဟိ(မွန္၏)၊ ေယာ ဘိကၡဳ(အၾကင္ရဟန္းသည္)၊ ဧဝ႐ူပံ(ဤသို ့သေဘာကုိ)၊ ဇာနနံ-ဇာနေႏာၱ(သိျခင္းသည္)၊ သတၱဴပလဒၶိ ံ(သတၱဝါဟူေသာ စြဲလမ္းမွဳ အယူကုိ)၊ နပၸဇဟတိ(မစြန္ ့ပယ္ခြါ)၊ သတၱသညံ(သတၱဝါဟူေသာ အမွတ္သညာကို)၊ န ဥဂါၣေဋတိ(မခြါ)။(ဝါ) သကၠာယဒိ႒ိတို ့မခြါ၊ ကမၼ႒ာနံ ဝါ(ကမၼ႒ာန္းသည္ လည္းေကာင္း)၊ သတိပ႒ာနဘာဝနာ စ( သတိပ႒ာန္ဘာဝနာသည္ လည္ေကာင္း)၊ န ေဟာတိ( မျဖစ္)။ ။
သတၱသညာ- ငါ၊ သူတစ္ပါး၊ ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမ၊ ပုဂၢိဳလ္၊ သတၱဝါ၊ အသက္၊ လိပ္ျပာ ဆိုထားသည့္ သကၠာယဒိ႒ိတည္းဟူေသာ သတၱသညာအား မခြာပါပဲႏွင့္၊ “ငါ နာသည္၊ သူနာသည္၊ ေပါင္ကုိက္သည္၊ ခါးမ်က္သည္၊ ေျခေညာင္းသည္၊ ေခါင္းထဲ ဆစ္ဆစ္နာသည္၊…..” စသည့္ထိုထို “ငါ” ဆိုေသာ အစြဲ၊ ပုဂၢလအစြဲ ျဖင့္ ေဝဒနာဖမ္းျပီး အားထုတ္သည္ ရွိေသာ္ မည္မွ်ပင္ ႐ွဳ့ေစကာမူ…ကမၼ႒ာန္းသည္ မျဖစ္၊ သတိပ႒ာန္ဘာဝနာသည္လည္း မျဖစ္ပါေၾကာင္း……..
ဤသို ့ပင္လွ်င္…သတၱာသညာေခၚထားသည့္ သကၠာယဒိ႒ိကြာျခင္း အားထုတ္မွဳသည္ မဂ္စခန္း၊ ဖိုလ္စခန္း သြားရာ လမ္း၌ နံပါတ္တစ္ အေရးၾကီးဆံုးေသာ မဂ္အႏၱရာယ္ မဂ္တား ဖိုလ္တာ မိစာၦအယူျဖစ္ပါေၾကာင္း သတိျပဳ မွတ္သားရပါေတာ့သည္။ ။
ပုဂၢလဓိ႒ာန္အားျဖင့္ ေဝဖန္ေရးသားသည္ မဟုတ္….၊ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ေဟာၾကားပါေသာ ေဒသနာေတာ္ျမတ္မွ သင့္ႏုိး ရာရာ ထုတ္ႏုတ္သင္ျပထားပါေသာ ပခုကၠဴ ဝိပႆနာ သင္တန္းစဥ္မွ တဖန္မွီး(ကူး)၍ ဓမၼဒါန ျပဳပါသည္။ ။

No comments:
Post a Comment