pakhahou

Wednesday, 25 June 2014

သူ ့အဝိဇၨာထက္ ငါ့ အဝိဇၨာ ပိုၾကီးေနသလား???


သူ ့အဝိဇၨာထက္ ငါ့ အဝိဇၨာ ပိုၾကီးေနသလား???


လိုက္၍ ရွာေနၾကပါတယ္…
ရွာေနတာက အလုိရွိေသာ ဆႏၵရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္…
တနည္း မရွိတာထက္ မသိတာခက္…. မသိတာထက္ မသိခ်င္တာ ပိုခက္တယ္ဆိုတဲ့အတိုင္း …
အားလံုး သိခ်င္ေနလို ့လုိက္ရွာေနၾကတယ္ ျမင္ပါတယ္…
ဘုရားေဟာကလည္း သိပ္ျပီး နက္နဲ က်ယ္ျပန့္လြန္းလွပါတယ္…
လိုရင္းကေတာ့ တစ္ခုတည္း… ဝိမုတၱိရသ… လြတ္ေျမာက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္…
အလြယ္ေျပာေတာ့ ခပ္သိမ္းေသာ ဆင္းရဲမွဳေတြ အားလံုးက ကြ်တ္လြတ္ရျခင္းလုိ ့ေကာက္ပါမယ္…
ဒီေတာ့ နိဒါန္းကို အတုိခ်ဳပ္ရင္ ဘုရားရွင္ကို ဧကန္အမွန္ စင္စစ္ မ်က္ျမင္ဒိဠ ဖူးေတြ ့ၾကရဖုိ ့ဆိုတာ အင္မတန္မွ ခက္လွတယ္ ေျပာလုိပါတယ္…
သာသနာဆိုတာ မဂ္ဖုိလ္အဆံုးအမသာ ျဖစ္ပါတယ္
ဘုရားေပါင္း ၈၄ဝဝဝ ထဲက တစ္ပါးပါး ဖူးျမင္ခြင့္ရရင္ ကိစၥျပီးပါတယ္…
ကိစၥျပီးတယ္ဆုိတာ ဘုရားစစ္ တရားစစ္ သံဃာစစ္ကို သိအပ္မွဳ ကုန္စင္ေအာင္ သိနုိင္တယ္ ဆိုလိုပါတယ္…

ယေန ့ယခု ထိုထုိုိ ဆိုဒ္မ်ားထဲကေန တရားဓမၼေတြ မွ်ၾကတာ ရွိၾကတယ္…
ဆရာေတာ္မ်ား မိန္ ့ဆိုမွဳမ်ားကို ျပန္လည္ ေဝငွၾကတာရွိသလုိ ကိုယ္ပုိင္အသိနဲ ့အမ်ားသူငွာ သိပါေစဆိုျပီး ေစတနာထား မွ်ၾကတာလဲ ရွိပါလိမ့္မယ္…
သံဃာေတာ္မ်ားလဲ ဆထက္ပိုျပီး သာသနာ့ဝန္ထမ္းလုိ ့ေနရာ ေန ့ရက္မလပ္ ေဟာၾက ေျပာၾက ဆံုးမၾကတယ္…
တရားျပဆရာမ်ားစြာလဲ နည္းမ်ား စံုလင္စြာနဲ ့သင္ျပၾကတယ္…
ေလ့လာဆည္းပူး လုိက္ရွာသူမ်ားကလည္း  တတ္အားသမွ် ကိုယ္စြမ္း ဥာဏ္စြမ္းရွိသမွ် နည္းမ်ိဳးစံုထဲ ၾကိဳစားၾကတယ္…
ဟုိနည္း ေကာင္းႏိုးႏိုး၊ ဒီနည္း ေကာင္းႏိုးႏိုး စမ္းသပ္ၾကတယ္… အားထုတ္ၾကတယ္…
သမထကလည္း သမထ အေလ်ာက္ ေျပာဆုိ ေဆြးေႏြးပါမယ္…
ဝိပႆနာကလည္း ဝိပႆနာ အေလ်ာက္ ေျပာဆုိ ေဆြးေႏြးပါမယ္…
ႏွစ္ခုလံုး ဆုိပါကလည္း ႏွစ္ခုလံုးအေလ်ာက္ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးၾကပါမယ္…
အားလံုး ဘုရားေဟာတရားခ်ည္းပဲ ဘာလုပ္လုပ္ ေစတနာ အဓိကျပဠာန္းပါမယ္…
သိသေလာက္ လုပ္သေလာက္ ရုပ္နာမ္တရားမ်ား ျပတ္သားနားလည္ျပီး တုိ ့မ်ား သႏၱန္မွာ ကိေလသာ မည္၍မည္မွ် စင္ၾကယ္လာသည္ကိုေတာ့ျဖင့္ ေလ့လာအားထုတ္ၾကသူမ်ား ကိုယ္တုိင္ကပဲ သိပါလိမ့္မယ္…
ဒီေတာ့ လုိရင္းကေတာ့ျဖင့္ သိပါျပီ… လြတ္ေျမာက္ျခင္း အတြက္သာပဲ ျဖစ္ပါတယ္..
ခက္ခဲလွတဲ့ လူ ့ဘဝရခုိက္ တနည္း လြတ္ေျမာက္ရာ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းတရားမ်ား ပိုင္ပိုင္မိမိ ဖမ္းဆုပ္ႏုိင္ခိုက္ …
ဟိုတရား ဟုတ္ႏိုးႏိုး ဒီတရား ဟုတ္ႏိုးႏိုး ဝိုးတုိးဝါးတား မေရမရာ ဇေဝဇဝါနဲ ့တစ္ခါလာလည္း ဒီနည္း စမ္းလုိက္…တစ္ခါလာလည္း ဟုိနည္းစမ္းလုိက္…လူရူး၊ နတ္ရူး၊ ျဗဟၼာရူး ျဖစ္ခဲ့ေပါင္းမ်ားျပီ…
ကိုယ့္ထဲ ရွိေနတဲ့ တရား… အနီးဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ တရားကို မျမင္ေက်ာ္ခြျပီး ….
“ငါ” ဆိုတဲ့ အတၱ အစုအထုပ္ၾကီးပိုက္ကာ မိပစ္ဘပစ္၊ သားပစ္မယားပစ္ ေတာတုိးဂူေအာင္း ေနမွ ရနုိင္တယ္ သိနုိင္တယ္ ဆိုေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ … လြန္ျပီးသား ေလာက ဝတၱရားမ်ား၌လည္း မဂၤလာတရားေတာ္နဲ့ အညီ သိရွိေနထုိင္ပါက ေအာက္မဂ္ ေအာက္ဖုိလ္ကိုမဆိုထားနဲ ့နိဗၺာန္အထိ ပို ့ေဆာင္ေပးႏုိင္စြမ္းရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ ဘုရားေဟာလဲ ေလွ်ာ့ေစ်းထဲပါသလုိျဖစ္လ်က္ ဥာဏ္အျမင္ ေဝးၾကသည္သာ….
အိမ္ၾကိဳ အိမ္ၾကားမွ ထြက္၍ ဆိတ္ျငိမ္ရာသို ့ခ်ဥ္းကပ္ေသာ အလုပ္သည္ ကံေစတနာအရ အားထုတ္ေကာင္းေသာ အမွဳကိစၥ ျဖစ္၍ အားထုတ္ႏုိင္လွ်င္ကား ကိစၥမရွိ ေကာင္းမြန္ပါသည္…. သို ့ရာတြင္ ဤသို ့ဤႏွယ္ အားထုတ္မွ ရႏိုင္မည္ဟူေသာ အယူအဆကား ကိစၥ ရွိေပမည္…
အထူးအားျဖင့္ ဝိပႆနာဆိုပါလ်က္ ဝိပႆနာ အဆင့္ထိ မေရာက္ရွိဘဲ သမထ ပညတ္ထဲ၌တင္ စြဲထင္က်န္ရစ္ေနသည္ကို ျပတ္ျပတ္သိသင့္ပါသည္….
ဝိပႆနာကား အခ်ိန္အခါ ေနရာမေရြး ဝန္းက်င္းတစ္ခုလံုး တရားရွဳ့ဖြယ္ခ်ည္း ျဖစ္ေခ်ပါေတာ့သည္… ပြားသည္ေျပာေျပာ၊ က်င့္သည္ေျပာေျပာ၊ ႏွလံုးသြင္းသည္ေျပာေျပာ… လုိရင္း သမၼသနဥာဏ္ခ်က္ထိလွ်င္ စစ္ေသာ တရားအားထုတ္ေနသည္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
(စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးထံမွ လမ္း၌ ရန္ျဖစ္စကားမ်ားေနၾကသူမ်ားႏွင့္ ဆံုခုိက္ သူတုိ ့တရားေဟာေနၾကသည္ဟု မိန့္ဖူးသည္ကို ေမွ်ာ္ေထာက္နုိင္ပါသည္)

အညွာဆန္တက္ေနေသာ ေလွၾကီး ရြက္မျဖဳတ္ဘဲ အားကုန္ရုန္းေနရသလုိလဲ ျဖစ္တတ္တာ သတိျပဳၾကရမည္ပါ….
ရလို ေရာက္လုိသည္က နိဗၺာန္…
ငါ ဒါနျပဳေနတယ္…ငါ သီလ ေစာင့္တယ္…ငါ သမထအားထုတ္ပစ္လုိက္တယ္ ဆိုတဲ့ သကၠာယဒိဠိ ရြက္ျပင္ၾကီးက တန္းလန္း… ရြက္မသိမ္းသေရြ ့ခရီးဆက္ဖုိ ့လမ္း လည္း မျမင္ပါေခ်ေကာ…

တစ္ခါတစ္ခါ လက္ေတြ ့သမားမ်ားရဲ့ ကရုဏာသံ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္… သူသိသလုိ သိေစခ်င္သည့္ ေစတနာဟုသာ ျမင္မိပါေတာ့သည္…
*အလုပ္လုပ္မွပဲ ကိစၥျပီးႏိုင္တယ္… ဒီလုိ ေတာတုိးမွ …ဒီလုိဂူေအာင္းမွ… ငါ့လုိ ရိပ္သာ ဝင္မွ သိၾကမွာ... ဒီဆရာေတာ္ နည္းလုိ လုပ္မွ ….
*သိရံုနဲ ့မျပီးဘူး… သီလ အရင္ မစင္ၾကယ္ရင္ မျပီးဘူး…စိတ္ အရင္ မစင္ၾကယ္ရင္ မျပီးဘူး…ေဟာတရား နာတရားနဲ့ တရားမရနုိင္ဘူး…
အားလံုး အားလံုး ဒီလုိေတြနဲ ့တုျပိဳင္ အျငင္းပြား အခ်ိန္ကုန္ေနၾက၍ အက်ိဳးမမ်ားလာသည္ကို ၾကပ္ၾကပ္သတိျပဳၾကရပါမယ္…
မည္သူမွ မနက္ျဖန္ နင္ မေသႏိုင္ေသးပါ ဆိုျပီး ဘြဲ ့လက္မွတ္ စာတီဖီကိတ္ ရထားၾကသည္ဟူ၍ မရွိပါ….
ရုပ္နာမ္ျဖစ္ပ်က္ ဝီထိသေဘာ သင္ဖူးၾကသူမ်ား ဥပါဒ္ ဌီ ဘင္ ခဏငယ္သံုးခ်က္နဲ ့ အလြန္ လ်င္ျမန္စြာ ခ်ဳပ္ပ်က္ဆင္းရဲေနၾကတာကို သိျပီး ျဖစ္ၾကပါမယ္…
ယခုလက္ရွိ ပစၥဳပၸန္ခိုက္မွာပင္ ဥာဏ္သက္ဝင္ကာ ဆင္ျခင္ ပြားမ်ားၾကပါေလာ့….

အထက္က စကားေျပာအား ထပ္မံ ရွင္းပါဦးမည္။  ။
*အလုပ္လုပ္မွပဲ ကိစၥျပီးႏိုင္တယ္… ဒီလုိ ေတာတုိးမွ …ဒီလုိဂူေအာင္းမွ… ငါ့လုိ ရိပ္သာ ဝင္မွ သိၾကမွာ… ဒီဆရာေတာ္ နည္းလုိ လုပ္မွ ….
*သိရံုနဲ ့မျပီးဘူး… သီလ အရင္ မစင္ၾကယ္ရင္ မျပီးဘူး…စိတ္ အရင္ မစင္ၾကယ္ရင္ မျပီးဘူး…ေဟာတရား နာတရားနဲ့ တရားမရနုိင္ဘူး…
ပထမ စာေၾကာင္းက “မွ” ဆိုသည္ရယ္၊ ဒုတိယ စာေၾကာင္းက “ဘူး” ဆိုသည္ရယ္…
၎ အဆို နွစ္ခုလံုးအား ပထမမဂ္က ပါယ္ျပီး ျဖစ္ပါတယ္…
အေၾကာင္းမွာကား ထိုစာေၾကာင္း အနက္အဓိပၸါယ္ ၂ ခုစလံုး ပင္ အတၱ မကင္းေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္…ဃနမေၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္.....
မဂ္ဥာဏ္ဖုိလ္ဥာဏ္ အသာထား၍ ပညတ္ ပရမတ္ကိုမွ် ဥာတပရိညာ…ဥာဏ္တြင္ ရွင္းရွင္း မျပတ္လင္းေသာေၾကာင့္ ထုိထုိေသာ အယူအဆမ်ား ထားရွိျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္….
ေစတနာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေစ၊ ကရုဏာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေစ ေျပာဆုိ လမ္းျပေပးၾကပါေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြ အားလံုးတုိ ့ၾကပ္ၾကပ္ၾကီး သတိျပဳဖြယ္ ျဖစ္ပါတယ္…
အေျဖကား…
အလုပ္လုပ္၊ ေတာတုိး၊ ဂူေအာင္း၊ ရိပ္သာဝင္၊ ဒီဒီ ဟိုဟို ဆရာေတာ္မ်ား နည္းျဖင့္ သူ ့အတိုင္း လုိက္လုပ္၍…. တရားရခ်င္လည္း ရမည္။ မရခ်င္လည္း မရမည္ ျဖစ္မည္။
ဦးစြာ ပထမ သီလလည္း မစင္ၾကယ္ပါ၊ စိတ္လည္း မစင္ၾကယ္ေသးပါ၊ သို ့ေသာ္ ေဟာတရား နာတရားျဖင့္ သကၠာယဒိဠိအား ပဟာနပရိညာ အဆံုးရွိေသာ ပရိညာ ၃ ပါးတုိ ့ျဖင့္ အနတၱကိစၥေပါက္ေျမာက္၍ တရားရခ်င္လည္း ရမည္။ မရခ်င္လည္း မရမည္ ျဖစ္သည္။
ကိုယ္ပိုင္ အယူအဆ အတၱေႏၷာမထိ အေနအားျဖင့္ ယူဆ ေဟာေျပာပါက ဓမၼအား အဓမၼျပဳရာ ေရာက္ေပေတာ့မည္။
အဖဘုရားေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည့္ နိသတၱ၊ နိဇီဝ…. ပုဂၢိဳလ္၊ သတၱဝါ၊ အတၱ၊ ဇီဝ မဟုတ္ေသာ အနတၱအခ်က္ကို ပုိင္ပိုင္မိမိ ေမွ်ာ္ေထာက္ၾကပါေလ…
ဥာဏ္အိေျႏၵအႏုအရင့္ ကံေစတနာမ်ား မူလအရင္း ျဖစ္ေတာ့သည္သာ…

ေစာင့္တည္၊ ျဖည့္ဆည္း၊ လုိက္ရွာ ေနသည္ကား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ။
ရလုိသည္က မဂ္ဥာဏ္ဖုိလ္ဥာဏ္ နိဗၺာန္….
ထိုေၾကာင့္ပင္ တြင္တြင္ ေဆြးေႏြး ေျပာေဟာေနၾကသည္ကလည္း ထိုထိုတရားအစု….
သို ့ေသာ္လည္း ပညတ္၊ ပရမတ္မေၾကလွ်င္….  ဃနမေၾကလွ်င္… မည္သည္မည္ႏွယ္မွ် အနတၱမေပါက္…
အေၾကာင္းကား ေဆြးေႏြးလုိသည္က ပရမတၳ နိဗၺာန္…. အေၾကမလည္ မရွင္းမလင္း သံသယ အယူအဆ ျဖစ္ေနသည္က ပညတ္မကြဲျခင္း….


မဂ္တားဖုိလ္တား အႏၱရယ္ ၅ ပါးထဲမွ…. ၄ ပါး လံုးလံုး လြတ္ေသာ္လည္း ဒိဠိကိေလသာတစ္ပါး တြင္တြင္းၾကီး ခံေနၾက၍သာ…. ၎အခက္ဆံုးေသာ ဒိဠိကိေလသာ ၁ ပါး မခံပါက…. ထုိ ၅ ပါးလံုးမွ ကင္းလြတ္ပါက မဂ္ဖုိလ့္နိဗၺာန္အေရးအား ဘုရားေတာင္ ဆင္း၍ မတားဆီးႏုိင္…

အသိနဲ ့အက်င့္ တစ္ထပ္တည္းက်ျခင္းတည္းဟူေသာ ၀ိဇၨာစရဏသမၸေႏၷာ ဂုဏ္ေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ ဂုဏ္ေတာ္သာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိၾကရပါမယ္…အလုိရွိေတာ္မူသည့္စိတ္အား အစိုးရေတာ္မူထေသာ ျမတ္စြာဘုရားျဖစ္သည္…
က်န္ရွိပါေသာ မည္သည့္ မည္သည္နွင့္မွ် လားလားမွ် စိုးစဥ္းမွ် မသက္ဆိုင္….
အားက် ၾကည္ညိဳရံုမွ်သာ ျဖစ္ပါေခ်တယ္…
ထိုသို ့မဟုတ္ စိတ္ၾကီးဝင္ကာ…. သိရံုနဲ ့မျပီးဘူးဟ… သိသေလာက္ေရာ က်င့္ၾကလုိ ့လား … ထိုထို ေတြးဆၾကံယူလ်က္ အတၱေႏၷာမထိ အေနအားျဖင့္ ေမးသည့္ ေမးခြန္းမ်ား သတိျပဳဖြယ္ ျဖစ္ပါတယ္…
အသိႏွင့္အက်င့္ လက္ေတြ ့ တထပ္တည္း က်မက် အမွန္တကယ္ လုပ္ယူ အားထုတ္ဖူးသူမ်ား သိပါလိမ့္မည္…. 

တရားဂုဏ္သတၱိမ်ားေၾကာင့္ အလုိအေလ်ာက္ လာ၍တည္ပါေသာ အရိယာသီလအား ေထာက္ရွ ့ေမွ်ာ္ၾကပါကုန္။

ကိေလသာအေပါင္းအား ဝါသနာနွင့္တကြ ပါယ္သတ္ပါေသာ ျမတ္လွစြာေသာ အဖဘုရား ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကိုသာ ဦးခုိက္ၾကည္ညိဳၾကလ်က္ ဘုရားသား၊ ဘုရားသမီး အၾကံဳးဝင္ေရး တတ္အားသမွ် သူေတာ္ေကာင္းတရား မွီဝဲၾကကုန္ရာ ျဖစ္၏။

သူ ့အဝိဇၨာထက္ ငါ့ အဝိဇၨာ မၾကီးဖုိ ့အေရး ေလ့လာစရာ ေလ့လာ၊ သင္ယူစရာ သင္ယူ၊ ပြားမ်ားစရာရွိ ပြားမ်ားၾကပါကုန္။   ။


ဣဒံ ေမ ပုညံ အာသဝကၡယာဝဟံ ေဟာတု။

Tuesday, 3 June 2014

ကဲ….ေဝဒနာ နိေရာဓာလုိက္ပေဟ့ (၁)

ကဲ….ေဝဒနာ နိေရာဓာလုိက္ပေဟ့ (၁)

 

ဤစာစုသည္ ပုဂၢလဓိ႒ာန္အားျဖင့္ မည္သူ ့မည္သူကိုမွ်…“မည္သို ့ျဖစ္ေစ၊ မည္သည္ မသင့္၊ မည္သည္ သင့္၏”ဟု ကဲ့ရဲ့၊ ႐ွံဳခ် အေနအားျဖင့္ ရည္ညႊန္းေရးသားသည္ မဟုတ္ပါပဲ ေဝဒနာဖမ္းရန္ အားထုတ္ေနၾကရာတြင္ အနည္းငယ္မွ် ဆုိေစကာမူ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ေစရန္ အလုိ ့ငွာ…တင္သြင္းမိျပန္ပါသည္။

ျမတ္စြာဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္ မိန္ ့မွာေတာ္မူသည့္ အတို္င္း (တနည္း) က်မ္းဂန္လာ သေဘာယုတၱိအတိုင္း ဟုတ္သည္၊ မဟုတ္သည္ကိုျဖင့္ မိမိ ကုိယ္ပုိင္ ဥာဏ္ျဖင့္ စဥ္းစား ေဝဖန္၍ ခ်ိန္ထိုးေထာက္ဆေစခ်င္ေတာ့၏။

ေဝဒနာပြားမ်ားပံုသည္ နိႆယ်ည္း ဟုတ္မွန္ပါက ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္ မွ်မက ပဋိသမိၻဒါမဂၢႏွင့္ တကြ ေလးမဂ္ ေလးဖုိလ္ရ၍ အာသေဝါတရား ကုန္ခမ္း ရဟႏၱာအျဖစ္သုိ ့ပင္ ေရာက္ေစသည္ျဖစ္ရာ အင္မတန္မွ အက်ိဳးမ်ားေပေတာ့၏။
မဟုတ္ခဲ့ေသာ္ကား..…လုပ္က်ိဳး မနပ္ပါေခ်။
ေအာက္ပါ စာစုအား အထူးသျဖင့္ ေဝဒနာဖမ္းသူမ်ား ရင္းႏွီးေနပါလိမ့္မည္….

ထုိင္ျပီးေတာ့ တရားအားထုတ္၊ ၾကာၾကာထုိင္ေတာ့ ေညာင္းလာ၊ ကိုက္လာ၊ ခဲလာ၊ က်င္လာ၊ နာလာ၊ သည္းမခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာေတာ့၏။
ဆင္းရဲပင္ပန္းလာသည့္ ဒုကၡေဝဒနာ ဖမ္းၾကေလေတာ့၏။
ခါးက ကုိက္၏၊ ေပါင္က ေညာင္း၏၊ ေျခသလံုးက နာ၏၊ ခါးက က်င္၏၊ ဒူးဆစ္က ဘယ့္ႏွယ့္ျဖစ္၏……..
ထိုထိုမ်ားကို လုိက္၍ လုိက္၍ ဖမ္းသည္႐ွိေသာ္ “ေဝဒနာ” ေပၚမေရာက္ “ေရာဂါ” ေပၚသာလွ်င္ ေရာက္သည္ ျဖစ္ေပေတာ့၏။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိသည္ ေမးေသာ္ ေဝဒနာသည္ တျခား၊ ေရာဂါသည္က တျခားပင္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေျဖရန္သာ ရွိ၏။

“ေဝဒနာ” ဟူသည္ အာ႐ံု၏ အရသာေလး(အႏုဘဝန-အရသာ)အား ခံစားကာမွ်သေဘာေလးပင္ ျဖစ္၏။ ( တံ တံ သုခါဒီနံ ဝတၴဳံ အာရမၼဏံ ကတြာ ေဝဒနာဝ ေဝဒယတိ- သေမၼာဟဝိေနာဒနီ အ႒ကထာ၊ ၂၅၂)

“ေရာဂါ” ဟူသည္ကား နာက်င္တတ္တဲ့ သေဘာကို ေခၚပါ၏။ (႐ုဇၨၽတီတိ ေရာေဂါ)
သို ့ေၾကာင့္ “ေဝဒနာ”အား လုိက္ဖမ္းသည္ မျဖစ္ပဲ “ေရာဂါ” ၾကီးကုိ လုိက္၍ လိုက္၍ ရွဳ ့ျခင္းသည္ပင္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေပေတေအာင့္အီးသည္းခံေနခဲ့သည္ရွိေသာ္ က်င့္သားရျခင္းသည္ ျဖစ္၍ ေညာင္းျခင္း၊ ညာျခင္း၊ ကိုက္ျခင္းမ်ား ေပ်ာက္သည္ အျဖစ္သို ့ေရာက္ေခ်ေတာ့၏။
ဤသည္ကိုပင္ ေဝဒနာ နိေရာဓာ အခန္းဆုိက္သည္ဟု ဆုိလာၾကေပေတာ့၏။ ေဝဒနာ ခ်ဳပ္သြားသည္ ဟူ၍ လည္ေကာင္း၊ ေဝဒနာ ေပ်ာက္သြားသည္ ဟူ၍ လည္ေကာင္း ယူဆလာၾက၏။ တစ္ခ်ိဳ ့လည္း “ခ်မ္းသာလုိက္တာ ေျပာမေနနဲ ့” ဟု ဆုိတတ္ၾက၏။

သို ့ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ “ငါ” ေညာင္း၏၊ “ငါ့”ခါး ကိုက္၏၊ ေပါင္ေညာင္း၏၊ ေျခက်င္၏….စသည့္ အေနအားျဖင့္ လိုက္၍ ဖမ္းျခင္းမ်ားသည္ ေဝဒနာ အစစ္ ျမင္သည္ ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါေခ် ဟုသာ….။

သေမၼာဟဝိေနာဒနီအ႒ကထာ၊၂၅၁- သေမၼာဟဝိေနာဒနီအ႒ကထာ သတိပ႒ာနဝိဘဂၤေဝဒနာနိေဒၵသ အဖြင့္
“ေကာ ေဝဒယတိ၊ ကႆ ေဝဒနာ၊ ကိ ံကာရဏာ ေဝဒနာ” မွ
ေကာ ေဝဒယတိ ( ဘယ္သူသည္ ခံစားသနည္း)……

အထက္ပါ အေမးအား ဤသို ့ဖြင့္၏
“ေကာ ေဝဒယတီတိ န ေကာစိ သေတၱာ ဝါ ပုဂၢေလာ ဝါ ေဝဒယတိ”
သေတၱာဝါ (သတၱဝါသည္ လည္ေကာင္း)၊ ပုဂၢေလာဝါ (ပုဂၢိဳလ္သည္ လည္ေကာင္း)၊ ေကာစိ (တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္)၊ န ေဝဒယတိ (မခံစား)။

“န ကႆစိ သတၱႆ ဝါ ပုဂၢလႆ ဝါ ေဝဒနာ”
ကႆစိ( တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ)၊ ပုဂၢေလာ ဝါ(ပုဂၢိဳလ္၏ လည္ေကာင္း)၊ သတၱႆ ဝါ(သတၱဝါ၏ လည္ေကာင္း)၊ ေဝဒနာ( ေဝဒနာသည္)၊ န (မဟုတ္)။
သတၱဝါမ်ား ခံစားျခင္း မဟုတ္၊ ပုဂၢိဳလ္ ခံစားျခင္းမဟုတ္၊ ငါ ခံစားျခင္းမဟုတ္၊ ေယာက်ာ္းမိန္းမ ခံစားျခင္းမဟုတ္၊ နတ္ ခံစားျခင္းမဟုတ္၊ ျဗဟၼာခံစားျခင္းမဟုတ္၊ ေခြး-ဝက္-ၾကက္-ငွက္တို ့ခံစားျခင္းမ်ား မဟုတ္ပါေခ်။….

ဆက္လက္၍ ေဝဒနာသည္ပင္ ငါလည္းမဟုတ္၊ ပုဂၢိဳလ္လည္းမဟုတ္၊ သတၱဝါလည္းမဟုတ္၊ အေကာင္အထည္ အထည္ျဒပ္သဏၭာန္လည္းမဟုတ္၊ အမွဳန္အမြား အေရအဖတ္လည္းမဟုတ္၊ အျဖဴအျပာအဝါလည္းမဟုတ္၊ ေလးေထာင့္သံုးေျမွာင့္လည္းမဟုတ္၊………
ေဝဒနာေခၚသည့္ ေဝဒနာေစတသိက္-ေဝဒနာကၡႏၶာသည္ အ႐ိုးရွင္းဆံုးေျဖရသည္ ရွိေသာ္

“ေဝဒနာေစတသိက္သည္ ေဝဒနာေစတသိက္ပင္” ျဖစ္ေပေတာ့၏။
သူ ့သေဘာ သူေဆာင္တတ္သည့္ သေဘာလကၡဏာ (တနည္း) ေဝဒယိတလကၡဏာ (တနည္း) အႏုဘဝန- ဖႆျဖစ္စဥ္အခါ ေပၚလာသည့္ အာ႐ံု၏ အရသာကို ခံစားတတ္ေသာ သေဘာမွ်သက္သက္ပင္ ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ “ငါ့ဟာ၊ သူ ့ဟာ” ဆုိ၍ မျဖစ္ႏုိင္ပါေခ်။ “အတံုး၊ အလံုး၊ အခဲ” ဆုိ၍ ရွာမရပါေခ်။
“သေဘာ” မွ်သက္သက္သာ ျဖစ္၏။

“ဧဝ႐ူပဥွိ ဇာနနံ သတၱဴပလဒၶိ ံ နပၸဇဟတိ၊ သတၱသညံ န ဥဂါၣေဋတိ၊ ကမၼ႒ာနံ ဝါ သတိပ႒ာနဘာဝနာ စ န ေဟာတိ” (သေမၼာဟဝိေနာဒနီအ႒ကထာ၊ ၂၅၁)
ဟိ(မွန္၏)၊ ေယာ ဘိကၡဳ(အၾကင္ရဟန္းသည္)၊ ဧဝ႐ူပံ(ဤသို ့သေဘာကုိ)၊ ဇာနနံ-ဇာနေႏာၱ(သိျခင္းသည္)၊ သတၱဴပလဒၶိ ံ(သတၱဝါဟူေသာ စြဲလမ္းမွဳ အယူကုိ)၊ နပၸဇဟတိ(မစြန္ ့ပယ္ခြါ)၊ သတၱသညံ(သတၱဝါဟူေသာ အမွတ္သညာကို)၊ န ဥဂါၣေဋတိ(မခြါ)။(ဝါ) သကၠာယဒိ႒ိတို ့မခြါ၊ ကမၼ႒ာနံ ဝါ(ကမၼ႒ာန္းသည္ လည္းေကာင္း)၊ သတိပ႒ာနဘာဝနာ စ( သတိပ႒ာန္ဘာဝနာသည္ လည္ေကာင္း)၊ န ေဟာတိ( မျဖစ္)။ ။
သတၱသညာ- ငါ၊ သူတစ္ပါး၊ ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမ၊ ပုဂၢိဳလ္၊ သတၱဝါ၊ အသက္၊ လိပ္ျပာ ဆိုထားသည့္ သကၠာယဒိ႒ိတည္းဟူေသာ သတၱသညာအား မခြာပါပဲႏွင့္၊ “ငါ နာသည္၊ သူနာသည္၊ ေပါင္ကုိက္သည္၊ ခါးမ်က္သည္၊ ေျခေညာင္းသည္၊ ေခါင္းထဲ ဆစ္ဆစ္နာသည္၊…..” စသည့္ထိုထို “ငါ” ဆိုေသာ အစြဲ၊ ပုဂၢလအစြဲ ျဖင့္ ေဝဒနာဖမ္းျပီး အားထုတ္သည္ ရွိေသာ္ မည္မွ်ပင္ ႐ွဳ့ေစကာမူ…ကမၼ႒ာန္းသည္ မျဖစ္၊ သတိပ႒ာန္ဘာဝနာသည္လည္း မျဖစ္ပါေၾကာင္း……..

ဤသို ့ပင္လွ်င္…သတၱာသညာေခၚထားသည့္ သကၠာယဒိ႒ိကြာျခင္း အားထုတ္မွဳသည္ မဂ္စခန္း၊ ဖိုလ္စခန္း သြားရာ လမ္း၌ နံပါတ္တစ္ အေရးၾကီးဆံုးေသာ မဂ္အႏၱရာယ္ မဂ္တား ဖိုလ္တာ မိစာၦအယူျဖစ္ပါေၾကာင္း သတိျပဳ မွတ္သားရပါေတာ့သည္။ ။

ပုဂၢလဓိ႒ာန္အားျဖင့္ ေဝဖန္ေရးသားသည္ မဟုတ္….၊ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ေဟာၾကားပါေသာ ေဒသနာေတာ္ျမတ္မွ သင့္ႏုိး ရာရာ ထုတ္ႏုတ္သင္ျပထားပါေသာ ပခုကၠဴ ဝိပႆနာ သင္တန္းစဥ္မွ တဖန္မွီး(ကူး)၍ ဓမၼဒါန ျပဳပါသည္။ ။

 


ေဆးခါး (၁)- မိစာၦပဋိပဒါ







ေဆးခါး (၁)- မိစာၦပဋိပဒါ

 

ဝန္ခံခ်က္။ ။ စာေရးသူသည္ ဤဘေလာဂ့္အား စာဖတ္သူမ်ား (ဝါ) တစ္မဂ္တစ္ဖိုရ္ ရရာရေၾကာင္း က်င့္ၾကံအားထုတ္ေနၾကသူမ်ား အၾကား မသိေသးသူမ်ားအားလဲ သိျမင္လာေအာင္၊ သိျပီးျဖစ္သူမ်ားအားလဲ ထပ္မံ၍ မိမိတုိ ့အားပါးတရ ျပဳၾကပါေသာ ဒါန၊ သီလ၊ သမထ ကုသုိလ္မ်ားအားထုတ္ရာ၌ ဘုရားဂုဏ္၊ တရားဂုဏ္၊ သံဃာဂုဏ္မ်ား အထူးေအာက္ေမ့ကာ မဂ္ေလးပါး၊ ဖိုရ္ေလးပါး၊ နိဗၺာန္ ေခၚရာ “နဝ ေလာကုတၱရာဓမၼ” ကုိသာ တမ္းတရည္ေမွ်ာ္ ၾကိဳးစားေသာ ဝိဝဋၬပါဒ ကုသိုလ္သုိ ့လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလာေစရန္ အလုိ ့ငွာ ရည္သန္၍ တင္သြင္းမိပါသည္။
ဝဋ္သံုးပါး တမ္းတျပီး လုပ္ေနတဲ့ ကုသိုလ္မ်ိဳးကုိ ဝဋၬကုသို္လ္ေခၚပါတယ္။
ဝဋၬကုသိုလ္သည္ ဝဋ္သံုးပါးသာလွ်င္ လည္တတ္ေပေတာ့၏။ ဘံုသံုးပါးသာလွ်င္ လည္ေစတတ္ပါသည္။

“ဝဋၬံ ပေတၳတြာ ပဝတၱိတံ အႏၱမာေသာ ပဥၥာဘိညာ၊ အ႒ ဝါ ပန သမာပတၱိေယာ၊ သဗၺတံ ဝဋၬပကၡိယံ ဝဋၬသီသႏၱိ ပဋၬသီသတၱာ မိစၦာပဋိပဒါဝ ေဟာတိ”

အထက္ပါ သံယုတၱအ႒ကထာဆရာ မိန္ ့ၾကားေတာ္မူသည္မွာ အင္မတန္ ခုိင္လံု တိက်၊ သဘာဝက်လွသည္ျဖစ္ရာ မွတ္လိုက မွတ္သားႏုိင္ပါေၾကာင္း…
ဝဋၬံ (ဘံုသံုးပါးကုိ)၊ ပေတၳတြာ (ေတာင့္တ၍)၊ ပဝတၱိတံ (ျဖစ္ေသာ)၊ အႏၱမာေသာ (ယုတ္ေသာ အပိုင္းအျခားအားျဖင့္)၊ ပဥၥာဘိညာ ဝါ (အဘိညာဥ္ ငါးပါးဆုိသည့္ သမထ ကုသိုလ္တုိ ့သည္လည္ေကာင္း၊ ဝါပန (တနည္းကား)၊ အ႒ သမာပတၱိေယာ (သမာပတ္႐ွစ္ပါး ဆိုသည့္ သမထကုသိုလ္တုိ ့သည္လည္ေကာင္း)၊ အတၱိ(႐ွိကုန္၏)။

သဗၺံ တံ (ထိုအလံုးစံုသည္)၊ ဝဋၬပကၡိယံ ( ဘံုသံုးပါးသာလွ်င္ အဖို ့႐ွိ၏)၊ ဝဋၬသီသံ (ဘံုသံုးပါသာလွ်င္ဦးမူ႐ွိ၏)၊ ဣတိ (ဤသို ့)၊ ဝဋၬသီသတၱာ (ဘံုသံုးပါးကုိ ဦးမူအပ္သည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္)၊ ဣဒံ ဒါနံ (ဤသမထကုသိုလ္သည္ ဝါ အဘိညာဥ္ငါးပါး သမာပတ္႐ွစ္ပါးဆုိသည့္ သမထကုသိုလ္တရားသည္)၊ မိစာၦပဋိပဒါဝ (မွားေသာ အက်င့္သည္သာလွ်င္)၊ ေဟာတိ (ျဖစ္၏)။

ဒါနကုသုိလ္၊ သီလကုသိုလ္ တို ့ထက္ ထိပ္တန္းအက်ဆံုးျဖစ္ေသာ သမထကုသိုလ္ၾကီးပင္လ်က္ ဘံုသံုးပါးအား တမ္းတေမွ်ာ္မွန္းျပီး အားထုတ္ အလုပ္လုပ္ပါက မိစာၦပဋၬိပဒါ-မွားေသာအက်င့္ဟူ၍ ျမတ္စြာဘုရား ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ မိန္ ့ေတာ္မူထားေပေတာ့သည္။
ဘံုသံုးပါး တမ္းတ၍ လုပ္ေသာ ကုသိုလ္တရားမ်ားသည္ ေကာင္းေသာ အက်ိဳးေပးသည္ ေစဆုိေသာ္ျငားလည္း ဝဋ္သံုးပါးမွ မလြတ္ႏုိင္ မကြ်တ္ႏုိင္သည္ ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့့္္ “ဘဝေကာင္းရာ”၊ “ငါ ေကာင္းရာ” အေနအားျဖင့္ အျမဲတစ္ေစ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနၾကပါေသာ အရပ္သူေတာ္ေကာင္းမ်ား႐ွိပါက ဘံုသံုးပါးမွ လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္း ဝိဝဋၬကုသိုလ္အားျဖင့္ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေျပာင္းကာ “နဝ ေလာကုတၱရာဓမၼ” ေစတနာ သဒၵါတရား ထက္သန္စြာျဖင့္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ႏုိင္ေစရန္ အလုိ ့ငွာ နိဗၺာန္အက်ိဳးေမွ်ာ္၍ ႏွဳိးေဆာ္တင္သြင္းျဖစ္ပါသည္။ ။

“ေဘး”

“ေဘး”

 

ေဘးႀကီး (၄)ပါး
၁) ဝိနိပါတေဘး [ေဒဝဂတိ၊ မႏုႆဂတိ၊ ေပတဂတိ၊ တိရိစာၦနဂတိ၊ နိရိယဂတိ ]
၂) နာနာသတၱဥေလႅာကနေဘး
၃) ဒုစၥရိတေဘး
၄) အပါယေဘး

ေဘးၾကီး (၄) ပါး ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သံေပါက္
၁။ ဝိနိပါတ၊ စသည္အျပား၊ ေဘးေလးပါး၊ ငါကားမလြတ္သာ။
၂။ ဒါနသီလ၊ သမထ၊ ျပဳၾကျမဲမကြာ။
၃။ လြတ္ေအာင္ ျပဳလုပ္၊ နည္းမဟုတ္၊ မုခ်မလြတ္ပါ။
၄။ ဝိပႆနာ၊ ပြားမ်ားကာ၊ ဥာဏ္သာမူလ၊ ျမင္တတ္က၊ မုခ်လြတ္မည္သာ။
၅။ ဘယ္သူမေျပာ၊ ဘုရားေဟာ၊ သေဘာယုတၱိလာ။


လကၤာ
သံုးဆယ့္တစ္ဘံု၊ အလံုးစံုကို၊ ကုန္ကုန္စဥ္းစား၊ ဥာဏ္ျဖင့္ဝါးက၊
မ်ားသတၱဝါ၊ မရွားသာေအာင္၊ ငါးျဖာဂတိ၊ ၾကဳံတိုင္းျငိခဲ့၊
ဝိနိပါတ၊ စသည့္တစ္ျဖာ၊ နာနာသတၱ၊ ဥေလႅာကႏွင့္၊
အပါယမည္၊ တစ္လီဒုစၥရိ၊ ေပါင္းကာညွိေသာ္၊ မည္ရွိေသခ်ာ၊
မ်ားသူငါကို၊ ေလးျဖာေဘးၾကီး၊ ကိုယ့္အနီးတြင္၊ ကာဆီးရစ္ပတ္၊
အထပ္ထပ္ဟု၊ မျပတ္ခိုင္ခုိင္၊ မလြတ္ႏုိင္လို ့၊ လြတ္ပိုင္လြတ္ခြင့္၊
လြတ္ေအာင္က်င့္လည္း၊ အသင့္မဟုတ္၊ တစ္ဆင့္ယုတ္ခဲ့၊
အလုပ္ႏွင့္ဥာဏ္၊ ဤႏွစ္တန္မွာ၊ ဥာဏ္သာမူလ၊ သူမရလို ့၊
ဒါန သီလ၊ သမထမ်ိဳး၊ လြန္အားကုိးေသာ္၊ အက်ိဳးမျပီး၊
အခ်ည္းႏွီးတည္း၊ ခရီးမေပါက္၊ လမ္းမေရာက္ခဲ့၊ ေၾကာက္စရာေဘး၊ လြတ္ဖို ့ေဝး၏။
ေမွ်ာ္ေတြးၾကံဆ၊ ဥာဏ္ပါးဝမွ၊ မုခ်ဧကန္၊ လြတ္ေၾကာင္းမွန္လိမ့္၊
သယမဴၻနတ္၊ ဘုရားျမတ္၏၊ မိန္ ့မွာေတာ္မူ၊ ဥာဏ္ငါးဆူဝယ္၊
ဘယ္သူဘယ္သင္း၊ ဘယ္မျငင္းနဲ ့၊ အမင္းမင္းတို ့၊ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္၊ ရွင္းရွင္းမွတ္ေလာ့၊
ဝိပႆနာ၊ ဥာဏ္မဟာကို၊ သမၼာဒိ႒ိ၊ ဟုတ္တိုင္းသိက၊ မျငိကင္းကြာ၊ ေအးျငိမ္းရာသည္၊
ေလးျဖာေဘးၾကီး - လြတ္ေၾကာင္းတည္း။ ။

ပခုကၠဴဝိပႆနာ သင္တန္း မွတ္စုအတိုခ်ဳပ္မွ ဒါနျပဳပါသည္။

 


ဓမၼပမာဏ

ကဗ်ာဟူသည္ ေရွးပညာရွိ ကဝိစာဆို ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးမ်ား၏ ကိုယ္ပို္င္ဥစၥာဟု ဖတ္မွတ္ဖူးပါသည္။
သို ့ျဖစ္ပါ၍ ေအာက္ပါ စာစုအား ကဗ်ာအမ်ိဴးအစား တစ္ခုေနျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ ျမန္မာစာရွည္ အေရးအသား မကၽြမ္းက်င္ မပိုင္ႏုိင္ပါေသာေၾကာင့္ စာလုံးတိုျဖင့္ ေရးထားမိျခင္းသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္းႏွင့္ ဖတ္လိုသူမ်ား ဖတ္ႏိုင္ျပီး၊ မဖတ္လိုသူမ်ား လစ္လ်ဴ႐ႈေပးေစလိုပါေၾကာင္း ေမတၲာျဖင့္ တင္သြင္းမိပါသည္။

ဓမၼပမာဏ

တရားမျမင္ ၊ဘုရားထင္ခက္
ယွဥ္ႏွင္တြဲသြား ၊ေပ်ာ္ပြဲစားေယာင္
လြဲမွားေဆာင္ၾက ၊ထိုေနာင္တမ်ား
ခုမွမႏွဳိး ၊ဘယ္မွာႏူိးလိမ့္
အက်ိဳးေမွ်ာ္မွား ၊အပါယ္လားတည့္။ ။
မိ႐ုိးဖလာ ၊ကိုး၍သာသည္
ဘယ္ခါဥာဏ္တြင္း ၊အာ႐ံုသြင္းလ်က္
ဘယ္ဆင္းဘယ္ပံု ၊တရားဂုဏ္အား
သိ႐ုံသာလုပ္ ၊ၾကိဳးမကုပ္က
ဆိုး႐ုပ္သဏၭာန္ ၊တိရိစာၦန္ႏွင့္
လြဲဟန္မျခား ၊“က်ိဳးတရား”တည္း။ ။
သဒၶါျပတ္သား ၊လြန္စိတ္ထားလ်က္
က်က္စားအမွန္ ၊႐ုပ္ႏွင့္နာမ္ကား
ဧကန္မုခ် ၊မဟုတ္ရ“ငါ”
ထုတ္ျပရာခက္ ၊သေဘာဓာတ္ဟု
ျဖတ္တတ္စည္ၾကံ ၊ရည္၍ပန္သည္
နိဗၺာန္ေရာက္လား ၊“ေၾကာင္းတရား”တည္း။ ။